Op een gegeven moment kwamen we in een mooie villawijk in Kapellen uit. Hier stond in de meeste tuinen een soort vogelverschrikker met een limerick erbij.
Onderstaande tekst vond ik op het internet:Voor de derde keer organiseert het Wijkkomitee Haezeldonck een cultuurproject in de wijk Haezeldonck te Hoogboom, Kapellen.
De vorige edities, respectievelijk in 1999 “Arti.IA” en 2005 “Haezelkrakers”, kende een grote success. Het stedenbouwkundige karakter van de wijk, gestart in de jaren 70, is in Vlaanderen nooit de plaats geweest voor artistieke reflectie.
Elke bezoeker wordt uitgenodigd om rond te wandelen en te genieten van de kunst die de bewoners en uitgenodigde kunstenaars hebben gerealiseerd.
De vorige edities, respectievelijk in 1999 “Arti.IA” en 2005 “Haezelkrakers”, kende een grote success. Het stedenbouwkundige karakter van de wijk, gestart in de jaren 70, is in Vlaanderen nooit de plaats geweest voor artistieke reflectie.
Elke bezoeker wordt uitgenodigd om rond te wandelen en te genieten van de kunst die de bewoners en uitgenodigde kunstenaars hebben gerealiseerd.
Wijk Haezeldonck bestond voor de verkaveling ( 17e, 18e eeuw, misschien zelfs nog vroeger) hoofdzakelijk uit bosgronden met wei- en bouwlanden. Ongetwijfeld werden die tijd, om de oogsten te beschermen, de nu historische, soms vergeten, beroemde, of beruchte “vogelverschrikkers” geplaatst.
Tijden veranderen, zoals dat in de volksmond terug te vinden is. …En ja, vandaag worden onze oude jeugdkameraden nog alleen plastisch aangebracht op spiegelende grote ruiten!
Onze traditionele vogelverschrikker bestond gewoonlijk uit een houten kruis met “versleten of afgedragen” klederen die dan meestal opgevuld waren met stro. Een hoed mocht uiteraard niet ontbreken. Soms was het een onbedoeld kunstwerk door een boer of boerin in elkaar geflanst met één doel voor ogen: VOGELS VERJAGEN. Maar die gevleugelde vrienden wenden zich snel aan al die rare” kwieten “en gebruikten hen al snel als landingsplaats,
zelfs als voedingsplaats.
Onze strooien sukkelaar stond er ook meestal alleen en eenzaam in het veld. Zelfs regen, donder en bliksems konden hem niet deren. Kwam je hem tegen in het zonnetje zag hij er ook maar zielig uit. Hij stond daar immers om de vogels te verjagen en dan gingen die vogels nog op zijn hoed zitten èn gebruikten ze hem ook nog als landings- en rustplaats.
Het sfeertje rond de vogelschrikker doet ons denken aan vroeger, de tijd zonder computer of mobiele telefoon, “die goeie oude tijd”.
Uiteindelijk moeten we inzien dat de vogelschrikker, meer dan een verschrikker zelfs een dierenvriend was. Hij was het die altijd in de natuur stond, wel eenzaam, maar de vogels hielden hem gezelschap, het waren zijn vrienden, hij was de vogelvriend!
Tijden veranderen, zoals dat in de volksmond terug te vinden is. …En ja, vandaag worden onze oude jeugdkameraden nog alleen plastisch aangebracht op spiegelende grote ruiten!
Onze traditionele vogelverschrikker bestond gewoonlijk uit een houten kruis met “versleten of afgedragen” klederen die dan meestal opgevuld waren met stro. Een hoed mocht uiteraard niet ontbreken. Soms was het een onbedoeld kunstwerk door een boer of boerin in elkaar geflanst met één doel voor ogen: VOGELS VERJAGEN. Maar die gevleugelde vrienden wenden zich snel aan al die rare” kwieten “en gebruikten hen al snel als landingsplaats,
zelfs als voedingsplaats.
Onze strooien sukkelaar stond er ook meestal alleen en eenzaam in het veld. Zelfs regen, donder en bliksems konden hem niet deren. Kwam je hem tegen in het zonnetje zag hij er ook maar zielig uit. Hij stond daar immers om de vogels te verjagen en dan gingen die vogels nog op zijn hoed zitten èn gebruikten ze hem ook nog als landings- en rustplaats.
Het sfeertje rond de vogelschrikker doet ons denken aan vroeger, de tijd zonder computer of mobiele telefoon, “die goeie oude tijd”.
Uiteindelijk moeten we inzien dat de vogelschrikker, meer dan een verschrikker zelfs een dierenvriend was. Hij was het die altijd in de natuur stond, wel eenzaam, maar de vogels hielden hem gezelschap, het waren zijn vrienden, hij was de vogelvriend!
(uit: http://www.rickske.be/)
In Wuustwezel was er ook van alles te doen en een drukte van belang. We hebben een kopje koffie/thee gedronken. Van een gebakje of lekkere koek had de ober nog nooit gehoord... maar we konden onderwijl wel genieten van de levende muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten