Waarom...

Vandaag zijn we naar de crematie geweest van het kennisje waar ik eerder over schreef. Nog steeds niet te geloven dat zij er niet meer is. Onvoorstelbaar dat zij deze weg koos.

Vele keren klonk het woord: waarom. In de woorden die ter afscheid werden gesproken kwam naar voren dat zij zo'n vrolijke meid was die altijd voor iedereen klaarstond en een luisterend oor had. Hoe vreemd is het dan dat zij zelf blijkbaar geen luisterend oor kon vinden.

Eigenlijk kende ik haar niet goed, een keer heb ik haar gezien. Op haar verzoek waren we Hyves-vrienden geworden, nog maar kort geleden, omdat zij Christ van vroeger kende. Zij haalde in een berichtje wat herinneringen op van vroeger toen zij als kind bij Christ's ouders thuiskwam. Zij stuurde af en toe een paar regels en ik ook, zomaar wat nietszeggende vriendelijke woorden. Haar laatste bericht aan mij was dat zij ons een prettig weekend wenste en voordat ik dat terug kon doen was zij er al niet meer. Zo vreemd, zo bizar.